[صفحه اصلی ]   [ English ]  
:: صفحه اصلي :: درباره من :: عضویت در پایگاه :: تماس با ما ::
بخش‌های اصلی
صفحه اصلی::
درباره من::
یادداشت های من::
وب نوشت::
اخبار و اطلاع رسانی::
تالار افتخارات::
سوابق اجرایی::
پژوهش ها::
کتاب ها::
در رسانه ها::
نقد و معرفی کتاب::
گالری::
دانلود فایل::
بانک پاورپوینت::
کتاب الکترونیک::
فوتبال و جامعه::
ورزش و محیط زیست::
پیوندها::
ارتباط با من::
تسهیلات پایگاه::
عضویت در پایگاه::
::
جستجو در پایگاه

جستجوی پیشرفته
..
:: برابراندیشان: نمی مانند، می روند ::
 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۶/۷/۱ | 
برابراندیشان: نمی مانند، می روند

دکتر فردین علیخواه

این هفته یکی دیگر از دوستانمان را بدرقه کردیم. او هم مهاجرت کرد. در ٥ سال گذشته بیشتر دوستانمان؛ چه مجرد و چه متأهل، یکی یکی خداحافظی کرده اند و برای زندگی به امریکا، کانادا، اروپا و استرالیا رفته اند. همه آنها (زن و مرد) تحصیلکرده بودند، در شرکت ها و سازمانهای معتبر؛ شغلی داشتند، در محل کار خود از موقعیت شغلی خوبی برخوردار بودند و با توجه به مقیاس های موجود در کشور، حقوق مناسبی نیز دریافت می کردند. ولی رفتند.

الان که فکر می کنم می بینم که تقریبا در بین همه دوستان متأهل مان، زنان در پروسه مهاجرت نقش اصلی را داشته اند. در واقع اغلب این زنان بوده اند که ایده #مهاجرت را در خانواده مطرح و همسر خود را برای مهاجرت مجاب کرده اند. این پرسش ساده را می توان مطرح کرد که چرا زنان انگیزه بیشتری برای ترک وطن دارند؟

دوستمان برای خداحافظی ما را به کافه ای در شهر دعوت کرد. روز خداحافظی اش، با سالروز تولدش مصادف بود.

برای او کیکی خریدیم. میز و صندلی های کافه در فضای باز ولی پشت دیواره های سبز چیده شده بود. در میانۀ بگوبخندهایمان، گارسون کافه آمد و با اشاره به کیکی که هنوز داخل جعبه مقوایی بود و باز نشده بود عذرخواهی کرد و گفت: "گفته اند که به هیچ وجه در بیرون از کافه جشن تولد گرفته نشود".
یکی از دوستانمان گفت: ما فقط می خواهیم شمعی روی کیک بگذاریم، دوستمان آنرا فوت کند و بعد هم کیک را تقسیم کنیم. کار دیگری نمی کنیم. گارسون باز عذرخواهی کرد و گفت: "خیلی متأسفم. لطفا درک کنید. برایمان مشکل ایجاد می کنند. لطفا تشریف بیاورید داخل کافه و در آنجا این کار را انجام دهید".

و می توانید حدس بزنید که پس از چنین تذکراتی، مسیر بحث ها به کدام سمت و سو می رود. قطعا یکی از مهم ترین آنها، مقایسه کشورهای دیگر(همسایه و نه کشورهای غربی) با ایران است.

من غالبا در مهمانی خداحافظی از انگیزه رفتن میزبان که دوستمان باشد سوال می کنم. پس از آنکه گارسون این تذکر را داد و بحث های بعدی پس از آن درباره جامعه مان، دیگر از این دوستمان سوال نکردم که چرا می خواهد برود. سعی کردم که بپرسم ولی نتوانستم. دیدم جای این سوال نیست.

وقتی این مطلب را می نوشتم خبر تکذیب رئیس حراست فدراسیون فوتبال را می خواندم که گفته است قرار نیست زنان در بازی دوستانه ایران-سوریه در استادیوم حضور داشته باشند، حتی اگر موقع خرید بلیط از طریق سایت فدراسیون، گزینه زن یا مرد قابل انتخاب بوده باشد. او هر گونه خبری در این خصوص را تکذیب کرد. بله تکذیب کرد. نمی مانند، می روند ...


 
  
تسهیلات مطلب
سایر مطالب این بخش سایر مطالب این بخش
نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ
ارسال به دوستان ارسال به دوستان


CAPTCHA code
::
دفعات مشاهده: 1878 بار   |   دفعات چاپ: 77 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر
پایگاه اطلاع رسانی دکتر رضا شجیع Dr. Reza Shajie Official Website
Persian site map - English site map - Created in 0.04 seconds with 40 queries by YEKTAWEB 3731