[صفحه اصلی ]   [ English ]  
:: صفحه اصلي :: درباره من :: عضویت در پایگاه :: تماس با ما ::
بخش‌های اصلی
صفحه اصلی::
درباره من::
یادداشت های من::
وب نوشت::
اخبار و اطلاع رسانی::
تالار افتخارات::
سوابق اجرایی::
پژوهش ها::
کتاب ها::
در رسانه ها::
نقد و معرفی کتاب::
گالری::
دانلود فایل::
کتاب الکترونیک::
فوتبال و جامعه::
ورزش و محیط زیست::
پیوندها::
ارتباط با من::
تسهیلات پایگاه::
عضویت در پایگاه::
::
جستجو در پایگاه

جستجوی پیشرفته
..
دریافت اطلاعات پایگاه
نشانی پست الکترونیک خود را برای دریافت اطلاعات و اخبار پایگاه، در کادر زیر وارد کنید.
..
:: نامه ای به معلم ورزش ::
 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۶/۷/۱۰ | 
نامه ای به معلم ورزش

رضا شجیع

معلم ورزش عزیز، سلام

پیش از هر چیز باید بگویم که از گلایه هایت خبر دارم. از اینکه چرخ زندگی ات به سختی می چرخد و اگر کار دوم نباشد کلاهت پس معرکه است. می دانم که زنگ ورزش برای مدیران مدرسه زنگ بی اهمیتی است و نمره های بیستت را پیش از هر چیز پیش خور کرده اند. می دانم که مسابقه کنکور، پدر همه را درآورده و چون نمره ورزش تأثیری در این مسابقه ندارد، هیچ پدر و مادری برای کلاست سر و دست نمی شکند، می دانم که روز به روز بر تعداد دانش آموزانی که بهانه برای ورزش نکردن دارند اضافه و به تدریج کوه انگیزه هایت ذوب می شوند. می دانم، روزی برای پربار کردن زنگ ورزش هزاران ایده و برنامه داشتی و امروز باید مثال داوری در میانه میدان، مراقب بچه های مردم باشی تا مبادا شیشه بی تحرک جسمشان ترک بردارد. می دانم که تو را نه با دغدغه هایت که با تحلیل بازی تیم های اروپایی و اسامی بازیکنان این تیم ها قضاوت می کنند. وای که اگر یک شب خوابت ببرد و بازی را از دست بدهی، تو را جوری نگاهت می کنند که از قافله علم و دانش جا مانده ای. خلاصه گلایه هایت کم نیستند؛ و من به خوبی می دانم که می خواهی و شاید نمی شود.
اما در این روز آغازین از تو می خواهم:
مراقب باش کودکانمان، بازی نکرده سراغ ورزش نروند. ورزش های سازمان یافته برای کودکان مثل سم است.
بگذار بچه ها خودشان قوانین بازی را بسازند. لازم نیست اگر کسی خلاف قانون بازی رفتار کرد مثل مجرم با او رفتار شود.
مراقب باش، کودکانمان با طعم شکست به کلاس ها و خانه هایشان نروند.
مراقب باش زنگ ورزش به زنگ فراموشی تبدیل نشود. آرام در گوش هایشان درس زندگی نجوا کن و از آن ها بخواه زندگی را عاشقانه بازی کنند.
نگران آن ها که به هر بهانه ای از زنگ ورزش فرار می کنند باش، برایشان وقت بگذار و مانعی که باعث می شود فعالیت نکنند را از مقابلشان بردار. این بزرگترین رسالت توست. تا جایی که می توانی مسابقه نگذار، آن ها بزرگ شوند خودشان درگیر هزاران مسابقه خواهند شد. اگر مسابقه گذاشتی یادت باشد که همه باید برنده از مسابقه خارج شوند. به آن ها طعم موفقیت و پیروزی را بچشان، نگران نباش آن ها به زودی خودشان طعم شکست را خواهند چشید. به آن ها بفهمان هیچ کس به تنهایی موفق نمی شود، به آن ها بفهمان موفقیت در گروی مشارکت است و فرهنگ کار گروهی را در زنگ ورزش نهادینه کن. یادت باشد، تو می توانی زنگ ورزش را به مهمترین زنگ زندگی فرزندان این سرزمین تبدیل کنی. تنها جایی که می توانند برای لحظاتی هم که شده نفس بشکند. تو می توانی و من به تو ایمان دارم.

پی نوشت:

متأسفانه عده ای از دوستان در مورد نامه ای به معلم ورزش دچار سو تفاهم شدند و سعی کردند با خط کش های علمی و منطقی و بعضا با صفات و واژگان ناپسند، بنده را مورد نقد و نوازش قرار دهند. برخی برایم از اشک هایشان نوشتند و برخی از بغض هایشان، برخی نامه مرا پوپولیستی خواندند و برخی از اینکه زنگ تربیت بدنی را زنگ ورزش خطاب کردم برآشفتند. برخی گفتند شأن معلم ورزش را خدشه دار کرده ام و برخی مرا مروج قانون گریزی خطاب کردند. خلاصه اینکه پاسخ های بی شماری از این نامه دریافت کردم که بیشتر آنها مثبت و امیدبخش بود. نمی دانم چرا عده ای را عصبانی کرد؟ دوستی برایم نوشته بود که شما شاعرانه سخن گفته اید! اتفاقا درست است. وقتی تمام هنر ما در توسعه علمی ورزش بدین جا ختم شده که سطح سلامت جسمی و تحرک دانش آموزان در وضعیت فلاکت باری قرار گرفته است، بگذارید حداقل من در روز اول مهر برای معلمان ورزش سرزمینم شاعری کنم. دستورالعمل ها و مقررات را آنها و مقالات و کتاب های علمی آنچنانی را شما بنویسید. اما درد دل ها را چه کسی بنویسد؟
دوست عزیزم، به جای تحلیل علمی نامه بنده، قلم به نقد هزاران مقاله و رساله ای بردار که تنها یک سانتیمتر در حل مشکلات ورزش کشور موثر نبوده اند. اگر من سکوت کنم، نباشم و ننویسم، مشکل حل می شود؟ و تو به مقصودت خواهی رسید؟

دوستان خوبم؛
نامه ای به معلم ورزش، حاوی چهار نکته مهم بود؛ ١) نفی قانون و قانون زدگی برای سنین پایه، ٢) نفی فرهنگ رقابت و مسابقه برای سنین پایه و ٣) رفع فرد به فرد موانع رفتار تمرینی و فعالیت بدنی دانش آموزان و همچنین ٤) تأکید بر کار گروهی.
درباره هر ٤ نکته فوق، منابع بی شماری وجود دارد که با یک جستجوی ساده می توان به آنها دسترسی پیدا کرد.

آخرین نکته اینکه دوستان مخالف با نظراتم را به گفت و گو دعوت میکنم. درب اتاق بنده در وزارت ورزش و جوانان همیشه باز است و باز خواهد بود. لطفا مرا نه با تعداد یادداشت ها و پست هایم، که با سطح دغدغه هایم قضاوت کنید.
 
  
تسهیلات مطلب
سایر مطالب این بخش سایر مطالب این بخش
نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ
ارسال به دوستان ارسال به دوستان


کد امنیتی را در کادر بنویسید >
::
دفعات مشاهده: 143 بار   |   دفعات چاپ: 7 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر
پایگاه اطلاع رسانی دکتر رضا شجیع Dr. Reza Shajie Official Website
Persian site map - English site map - Created in 0.042 seconds with 847 queries by yektaweb 3471