[صفحه اصلی ]   [ English ]  
:: صفحه اصلي :: درباره من :: عضویت در پایگاه :: تماس با ما ::
بخش‌های اصلی
صفحه اصلی::
درباره من::
یادداشت های من::
وب نوشت::
اخبار و اطلاع رسانی::
تالار افتخارات::
سوابق اجرایی::
پژوهش ها::
کتاب ها::
در رسانه ها::
نقد و معرفی کتاب::
گالری::
دانلود فایل::
بانک پاورپوینت::
کتاب الکترونیک::
فوتبال و جامعه::
ورزش و محیط زیست::
پیوندها::
ارتباط با من::
تسهیلات پایگاه::
عضویت در پایگاه::
::
جستجو در پایگاه

جستجوی پیشرفته
..
دریافت اطلاعات پایگاه
نشانی پست الکترونیک خود را برای دریافت اطلاعات و اخبار پایگاه، در کادر زیر وارد کنید.
..
:: چرا ورزش همگانی نمی شود؟ ::
 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۶/۷/۱۲ | 
چرا ورزش همگانی نمی شود؟

رضا شجیع

١- از نظر ارتقای شاخص های سلامتی آن سطحی از فعالیت بدنی که باعث پیشگیری از بیماری ها می شود: سه جلسه فعالیت بدنی منظم در هفته با شدت متوسط و کیفیت مناسب است. از این منظر می شود گفت که وضعیت فعالیت بدنی مردم ایران به هیچ عنوان مطلوب نیست و حدود ٧٠ درصد مردم فاقد هر نوع عنوان فعالیت بدنی هستند و به نظر می رسد در آینده نزدیک شاهد سونامی بیماری های غیرواگیردار خواهیم بود.

٢- بر اساس آمارهای موجود حدود ٣٠ درصد مردم ما به نوعی ورزش می کنند که از این ٣٠ درصد تنها ١٥درصد دارای فعالیت بدنی منظم بیشتر از سه جلسه در هفته هستند و باقی یا ورزش نمی کنند یا فعالیت آنها حدود یک یا دو جلسه در هفته است. البته برای آن ١٥درصدی که فعالیت بدنی یک یا دو جلسه دارند هم می شود شرایطی فراهم کرد که این فعالیت را به سطح و کیفیت مطلوب برسانند.

٣- موضوع ورزش همگانی یک مقوله فرابخشی است و برای ارتقای شاخص های آن نیازمند همکاری های بین بخشی هستیم. اینکه فکر کنیم سازمان خاصی متولی توسعه ورزش همگانی است اینگونه نیست. تمامی دستگاه های اجرایی به نحوی موظف هستند که در زمینه سلامت کارکنان خود و خانواده های آنان اقداماتی را انجام دهند. وزارتخانه های آموزش و پرورش و علوم جمع کثیری از افراد جامعه را تحت پوشش قرار می دهند و به نوعی متولی سلامت جسمانی دانش آموزان و دانشجویان هستند. تا زمانی که دستگاه های اجرایی به این توافق نرسند که برای افزایش سطح فعالیت بدنی باید با هم همکاری کنند، ما همچنان شاهد یکسری فعالیت های جزیره ای هستیم که هر دستگاه برای خودش کار می کند و نتیجه این اقدام ها به خروجی مورد انتظار جامعه منتهی نخواهد شد.

٤- حلقه گمشده ورزش همگانی ما همکاری های بین بخشی است. به عنوان مثال وزارت نیرو در یک محله دارای استخر است ولی شهروندان همان محله نمی توانند با هزینه مناسب از خدمات آن استخر استفاده کنند: حتی وزارتخانه ها و دستگاه های اجرایی مختلف هم اماکن ورزشی خود را در اختیار کارمندان یکدیگر قرار نمی دهند و دلیل این اتفاق هم فقدان اراده همکاری بین دستگاه های اجرایی برای ارتقای سطح سلامت شهروندان از طریق ورزش است.

٥- البته بر این نکته باید تاکید کنم که معتقدم هر کدام از این دستگاه ها در حد توان خود تلاش می کنند. من با حرف هایی که درباره کم کاری مدیران مطرح می شود موافق نیستم. هیچ مدیری خواهان عدم توفیق نیست، ولی چون ساختارها و نظام تخصیص منابع بر مبنای همکاری های بین بخشی طراحی نشده است، امروز شاهد چالش هایی در حوزه ورزش همگانی هستیم و آن طور که باید انتظارات هر دو طرف مردم و مسوولان تامین نمی شود. ما اماکن ورزشی متعلق به دولت را به اسم خصوصی سازی به بخش خصوصی واگذار کردیم و نتیجه اش این شد که ورزش را گران تر کردیم و اکنون از خودمان سوال می کنیم که چرا مردم ورزش نمی کنند؟
  
تسهیلات مطلب
سایر مطالب این بخش سایر مطالب این بخش
نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ
ارسال به دوستان ارسال به دوستان


کد امنیتی را در کادر بنویسید >
::
دفعات مشاهده: 417 بار   |   دفعات چاپ: 15 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر
پایگاه اطلاع رسانی دکتر رضا شجیع Dr. Reza Shajie Official Website
Persian site map - English site map - Created in 0.045 seconds with 851 queries by yektaweb 3535