[صفحه اصلی ]   [ English ]  
:: صفحه اصلي :: درباره من :: عضویت در پایگاه :: تماس با ما ::
بخش‌های اصلی
صفحه اصلی::
درباره من::
یادداشت های من::
وب نوشت::
اخبار و اطلاع رسانی::
تالار افتخارات::
سوابق اجرایی::
پژوهش ها::
کتاب ها::
در رسانه ها::
نقد و معرفی کتاب::
گالری::
دانلود فایل::
بانک پاورپوینت::
کتاب الکترونیک::
فوتبال و جامعه::
ورزش و محیط زیست::
پیوندها::
ارتباط با من::
تسهیلات پایگاه::
عضویت در پایگاه::
::
جستجو در پایگاه

جستجوی پیشرفته
..
:: چرا سیاستهایمان در عمل شکست می خورند؟ ::
 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۶/۱۰/۲۸ | 
چرا سیاستهایمان در عمل شکست می خورند؟

رضا شجیع

چرا سیاست ها و برنامه های ما در عمل با شکست سنگینی مواجه می شوند و اساسا چرا مدیران ایرانی آنجا که قرار است سیاست های خود را در سطح کلان اجرایی کنند، عملا ناتوان جلوه می کنند؟ این سوال، پرسش اصلی این روزهای من است و آنچه می خوانید، نتیجه تفکری کوتاه پیرامون این پرسش اساسی و مهم است.

١- تقریبا همه می دانند تبدیل ایده به عمل و به دنبال آن اجرایی کردن سیاست ها، آنطور که تصور می شود ساده نیست. ساختارها از ایده ها پیشی گرفته و انگار هیچ سیاستی نمی تواند ساختارهای بیمار تشکیلاتی و مدیریتی را تغییر دهد. به همین دلیل است که بر اساس ارزیابی سازمان های دیدبان، بیش از نود درصد سیاست ها و برنامه ها در عمل با شکست مواجه شده و اجرایی نمی شوند.

٢- شاید شکاف مذکور از جایی آغاز می شود که میان فضای ایده و فضای اجرا، یک فضای خالی وجود دارد که من آن را فضای شبیه سازی نامگذاری میکنم. اجازه دهید اهمیت این فضا را با چند مثال روشن کنم؛ خلبان ها پیش از نشستن پشت فرمان هواپیما، ساعت ها پشت دستگاه های شبیه ساز نشسته و صدها یا هزاران بار فرایند راهبری هواپیما را به صورت شبیه سازی شده تمرین می کنند. پزشکان پس از ساعت ها تمرین بر روی مولاژهای شبه انسانی در نهایت به اتاق تشریح رفته و فرایند راهبری عمل های تهاجمی را شبیه سازی میکنند. نکته مهم کیفیت شبیه سازی است و هر چه تشابه موقعیت شبیه سازی شده به واقعیت نزدیک تر باشد، در نهایت نتیجه موفقیت آمیزتر است.

٣- مربیان باتجربه اذعان دارند که ارزش بازی (حتی دوستانه) در برابر یک تیم قدرتمند، ده ها برابر بیشتر از تمرین نتیجه بخش بوده و دارای فایده است. بر این اساس امروزه مشاغل مختلف با پدیده ای به نام آزمایشگاه مهارت یا Skill Lab روبرو هستند که وظیفه این آزمایشگاه ها شبیه سازی فرایندهای راهبری شغلی از سطح کاملا ساده تا کاملا پیچیده است. اما نکته جالب برای من، توجه به این موضوع است که مشاغل حساسی مثل مدیریت و معلمی که مستقیما با سرنوشت، ذهن، روان و زندگی انسان ها سر و کار دارند، فاقد ساز و کارهای لازم برای شبیه سازی فعالیت ها پیش از ورود به عرصه عمل و اجرا هستند. #کارورزی که یکی از پیش پا افتاده ترین راهبردها برای توسعه مهارتهای مدیریتی است، در کشورمان معمولا به شوخی و رفاقت برگزار می شود، و راهکاری جدی برای جدی سازی آن مشاهده نمی شود.

٤- اما از همه اینها که بگذریم، مدیران ایرانی به طور سیستماتیک فاقد مهارتی به نام مهارت استقرار یا Implementation Skill هستند. بدین معنا که استقرار سیاست و برنامه به اندازه تدوین آن نیازمند مهارت است، متأسفانه مدیران در این بخش نه تنها با آموزش های کاربردی هدفمندی مواجه نمی شوند، که حتی فرصت های شبیه سازی شده ای برای اشتباه و کسب تجربه در اختیار آنان قرار نمی گیرد. به همین دلیل است که مدیران جوان به محض ارتکاب اولین خطا (error) از چرخه مدیریت خارج می شوند و گویی بر اساس برخی تجارب تحمیلی، اعتمادی به مدیران جوان وجود ندارد و اراده ای هم برای اصلاح این رویه مشاهده نمی شود.

سیاست ها در کشورمان اجرا نمی شوند، فارغ از احتمال وجود نقصان در سیاستگذاری، اساسا کسی یا کسانی برای اجرای سیاست های کلان تربیت نمی شوند. همه چیز روی کاغذ باقی مانده و زمان مرتبا بر نقصمان در اجرای سیاستها صحه می گذارد. کاش متوجه شویم اهمیت مهارت های مدیریت، چیزی کمتر از راهبری یک هواپیما نیست، اشتباه مدیران، نسل ها را آرام آرام به ورطه سقوط می کشاند و مثل همیشه، خیلی زود دیر می شود. مدیران مدیر زاده نمی شوند، همانطور که خواندن کتاب ها و مدرک دانشگاه های آنچنانی هم از باهوش ترین انسان ها مدیر نمی سازد.

 
  
تسهیلات مطلب
سایر مطالب این بخش سایر مطالب این بخش
نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ
ارسال به دوستان ارسال به دوستان


CAPTCHA code
::
دفعات مشاهده: 2899 بار   |   دفعات چاپ: 112 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر
پایگاه اطلاع رسانی دکتر رضا شجیع Dr. Reza Shajie Official Website
Persian site map - English site map - Created in 0.04 seconds with 41 queries by YEKTAWEB 3792