[صفحه اصلی ]   [ English ]  
:: صفحه اصلي :: درباره من :: عضویت در پایگاه :: تماس با ما ::
بخش‌های اصلی
صفحه اصلی::
درباره من::
یادداشت های من::
وب نوشت::
اخبار و اطلاع رسانی::
تالار افتخارات::
سوابق اجرایی::
پژوهش ها::
کتاب ها::
در رسانه ها::
نقد و معرفی کتاب::
گالری::
دانلود فایل::
بانک پاورپوینت::
کتاب الکترونیک::
فوتبال و جامعه::
ورزش و محیط زیست::
پیوندها::
ارتباط با من::
تسهیلات پایگاه::
عضویت در پایگاه::
::
جستجو در پایگاه

جستجوی پیشرفته
..
:: خطر سندرم تد برای دولتی ها ::
 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۶/۱۲/۱۹ | 
خطر سندرم تد برای دولتی ها

رضا شجیع

به مانند کسی که آبله های قرمز صورتش عیان شده و در معرض دید قرار گرفته است، به نظر می رسد سندرم تفکر دولتی آرام آرام در رفتار من نیز عیان شده است. در هفته های اخیر به طور جداگانه از دو نفر شنیدم که افکارم در حال دولتی شدن است. این اولین خطر بالقوه ای است که هر فرد شاغل دولتی را تهدید می کند و از آنجا که آثارش تدریجی و آرام است، عوارض آن نیز بسیار مخرب خواهد بود. این بازخوردهای تکان دهنده فرصتی برای اندیشیدن و بازسازی افکارم فراهم نمود. به راستی ویژگی های سندرم تفکر دولتی (تد) چیست:

1- راننده ای را تصور کنید که ماشینی را هدایت می کند که مالکیتش متعلق به دیگری است. دست اندازها بی اهمیت می شوند و راننده هر جور که دلش می خواهد و آنطور که برایش لذتبخش تر است، رانندگی می کند. بی توجهی وضعی و فقدان بازخورد به موقع، راننده را به نقطه ای می رساند که دیگر هیچ ارزشی برای خودرویی که دستش امانت است قائل نیست. در سندرم تد، حس مسئولیت پذیری آرام آرام رنگ می بازد.

2- در دولت ها به دلیل تعدد نیروی انسانی و محدودیت وظایف، گاهی یک وظیفه به چند بخش تقسیم شده و در اختیار افراد مختلف قرار می گیرد. به همین دلیل خروجی یا برونداد نهایی معمولا توسط فرد رصد نمی شود و در نتیجه تدریجا نگاه کل نگر افراد به نگاه بخشی و کوتاه مدت نگر تبدیل می شود. در سندرم #تد، فرد دچار روزمرگی شده و به تدریج توان تحلیل راهبردی خود را از دست می دهد.

3- در سندرم  تد، خیلی سریع فرد از خود بیگانگی عبور می کند، یعنی از آنجا که فکر می کند خدماتش و کارش موجب رشد احتمالی مدیران فرادستش شده و به او عنوان ابزار نگریسته می شود، ترجیح می دهد تمام توان خود در کار را عرضه نکرده و این امر زمینه بیگانگی تدریجی او با کار را فراهم می کند. مهارت های شغلی اش به تدریج افت کرده و بدون آنکه خودش متوجه شود دچار رکود می شود.

4- کارکنان مشاغل دولتی که با بخش خصوصی سر و کار دارند و اتفاقا شاهد رشد و پویایی این بخش از نظر اقتصادی هستند، به تدریج و به شکل ناخودآگاه از آن متنفر شده و شروع به سنگ اندازی می کنند و یا تلاش می کنند از طریق سهم خواهی و برقراری مراودات مالی ناسالم، عقب ماندگی احتمالی خود را جبران کنند. آنها راضی نیستند و بعید است به این سادگی ها راضی شوند.

5- افراد مبتلا به سندرم تد، مرتبا از مشتریانشان سوال می کنند کجا کار می کنند و شغلشان چیست. به دنبال روزنه ای برای راه انداختن ده ها کار ریز و درشت خود هستند. کافی است بفهمند کاره ای در فلان جا هستید، کارتان را راه می اندازند تا کارشان راه بیفتد.

6- افراد مبتلا به سندرم تد، تدریجا در دام عدد سابقه خود گرفتار می شوند. آن را معیار شایستگی تلقی می کنند و انتظار دارند پاسخی در خور سابقه شان و نه شایستگی شان دریافت کنند. بی توجهی به این امر، در نهایت آنها را در بلندمدت به منتقدین قهار تبدیل می کند. آنها پست و مسئولیت را برای خدمت نمی خواهند، حق طبیعی خود می دانند. حقی که مزایایش می تواند برایشان تا مدت کوتاهی راضی کننده باشد.

7- ول کن بابا

نتیجه گیری
انسان دولتی محصول جامعه معتاد به نفت است و انسان دولتی، غیر از خودش همه را و در نهایت دولت را مقصر مشکلاتش قلمداد می کند. بنابراین طبیعی است که این مطلب کسی را ناراحت و دلخور نخواهد کرد، و البته کسی را هم تحت تأثیر نخواهد داد. مثل من که حقوق آخر ماه دولت، خماری ام را موقتا درمان خواهد کرد.
  
تسهیلات مطلب
سایر مطالب این بخش سایر مطالب این بخش
نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ
ارسال به دوستان ارسال به دوستان


کد امنیتی را در کادر بنویسید >
::
دفعات مشاهده: 818 بار   |   دفعات چاپ: 37 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر
پایگاه اطلاع رسانی دکتر رضا شجیع Dr. Reza Shajie Official Website
Persian site map - English site map - Created in 0.04 seconds with 40 queries by YEKTAWEB 3701