[صفحه اصلی ]   [ English ]  
:: صفحه اصلي :: درباره من :: عضویت در پایگاه :: تماس با ما ::
بخش‌های اصلی
صفحه اصلی::
درباره من::
یادداشت های من::
وب نوشت::
اخبار و اطلاع رسانی::
تالار افتخارات::
سوابق اجرایی::
پژوهش ها::
کتاب ها::
در رسانه ها::
نقد و معرفی کتاب::
گالری::
دانلود فایل::
بانک پاورپوینت::
کتاب الکترونیک::
فوتبال و جامعه::
ورزش و محیط زیست::
پیوندها::
ارتباط با من::
تسهیلات پایگاه::
عضویت در پایگاه::
::
جستجو در پایگاه

جستجوی پیشرفته
..
دریافت اطلاعات پایگاه
نشانی پست الکترونیک خود را برای دریافت اطلاعات و اخبار پایگاه، در کادر زیر وارد کنید.
..
:: باخت نمادین جمعی در جهان مسطح فوتبال ::
 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۷/۱۲/۲ | 
باخت نمادین جمعی در جهان مسطح فوتبال

رضا شجیع

این آفت برخی‌ از حوزه‌های روشنفکری‌ است که سریعاً توپ را به زمین مردم و مای جمعی می‌اندازند و با یکسری گزاره‌های کلی، به‌دنبال پیوند ناکامی‌های فوتبال با شکست‌ها و ناکامی‌های تاریخی هستند. خروجی این پیوند، القای همان شرمندگی تاریخی در برابر عوارضی است که جامعه ایرانی به آنها دچار شده و‌ خودش نقشی در انتخاب یا عدم انتخاب آنها نداشته است. یکی از گزاره‌های غالب در تحلیل‌ بازی ایران و ژاپن، این بود که جامعه ایران، جامعه‌ای حق به جانب و به جای پیگیری هدف، به‌دنبال حاشیه است و به‌دنبال این غفلت، فرصت‌های پیروزی و موفقیت را از دست می‌دهد. در صورتی می‌توانم این تحلیل را بپذیرم که برای نسخه‌های پیروزی در فوتبال ملی نیز گزاره‌های معکوسی وجود داشته باشد.
معتقدم بخش اعظمی از رفتارهای ما در روزهای شکست و ناکامی، ناشی از بی‌‌اعتمادی تاریخی در پندار ایرانیان است و این بی‌اعتمادی حاصل صدها سال حمله و تجاوز تاریخی بیگانگان به‌‌‌ این سرزمین اتفاق افتاده و در نهایت، برخی از خصلت‌های انسان ایرانی، مکانیسم دفاعی او برای تحمل شرایط و حفظ‌‌ بقا بوده است. این مکانیسم‌های دفاعی در موقعیت‌های مختلف از جمله در مواجهه با باخت که‌ در مورد ناکامی تیم ملی، من‌ آن را «باخت نمادین جمعی» نامگذاری کرده‌‌ام به اشکال مختلف بروز کرده و خودنمایی می‌کند. از جمله این مکانیسم‌های دفاعی می‌توان به ساختن جوک، پیش آمادگی‌ برای مواجهه با شکست مثل گفتمان گروه مرگ در جام جهانی، توجیه نمایی شکست و‌‌ ارجاع بیرونی به اشتباهات داوری، حملات اینستاگرامی و غیره اشاره کرد.
نکته متفاوتی که در این دوره شاهد آن‌‌ هستیم، فقدان توافق جمعی جامعه در مورد دلیل یا دلایل شکست است. جامعه احساس ناکامی‌‌ می‌کند و «حسرت» کلیدواژه محوری واکنش‌ها محسوب می‌شود. نکته دیگر اینکه بزرگنمایی پیروزی‌های تیم ملی در مرحله گروهی بازی‌ها از سوی رسانه‌ها و‌ بویژه رسانه‌های ملی با واکنش معنی‌داری از سوی جامعه همراه نمی‌شود، از شادی‌های خیابانی خبری نیست و انگار نقطه جوش و حساسیت بازی‌ها تا مراحل گروهی و نیمه‌نهایی، به نقطه تحریک «شادمانی اجتماعی» تبدیل نمی‌شود. شاید تنها قهرمانی در‌ رقابت‌ها می‌توانست‌ جوی مشابه بازی‌های جام‌جهانی خلق کند و این تناقض و پیچیدگی جدی جامعه ایرانی در مواجهه با رویدادهایی از جنس «رقابت و‌ قضاوت نمادین‌ بین‌المللی» است.
  
تسهیلات مطلب
سایر مطالب این بخش سایر مطالب این بخش
نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ
ارسال به دوستان ارسال به دوستان


CAPTCHA code
::
دفعات مشاهده: 159 بار   |   دفعات چاپ: 10 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر

پایگاه اطلاع رسانی دکتر رضا شجیع Dr. Reza Shajie Official Website
Persian site map - English site map - Created in 0.05 seconds with 42 queries by YEKTAWEB 3855