[صفحه اصلی ]   [ English ]  
:: صفحه اصلي :: درباره من :: عضویت در پایگاه :: تماس با ما ::
بخش‌های اصلی
صفحه اصلی::
درباره من::
یادداشت های من::
وب نوشت::
اخبار و اطلاع رسانی::
تالار افتخارات::
سوابق اجرایی::
پژوهش ها::
کتاب ها::
در رسانه ها::
نقد و معرفی کتاب::
گالری::
دانلود فایل::
بانک پاورپوینت::
کتاب الکترونیک::
فوتبال و جامعه::
ورزش و محیط زیست::
پیوندها::
ارتباط با من::
تسهیلات پایگاه::
عضویت در پایگاه::
::
جستجو در پایگاه

جستجوی پیشرفته
..
دریافت اطلاعات پایگاه
نشانی پست الکترونیک خود را برای دریافت اطلاعات و اخبار پایگاه، در کادر زیر وارد کنید.
..
:: دیگر چه کسی؟ ::
 | تاریخ ارسال: 1399/5/9 | 
دیگر چه کسی؟

ارونداتی روی
نویسنده کتاب «خدای چیزهای کوچک»

 
دیگر چه کسی به ذهنش خطور می‌کند که آدم دیگری را ببوسد، سوار اتوبوس شود، یا بچه‌اش را به مدرسه بفرستد، بی‌آنکه واقعاً احساس ترس کند؟ چه کسی می‌تواند به لذت‌های روزمره فکر کند، بدون اینکه مخاطراتش ذهنش را مشغول کرده باشد؟ چه کسی را می‌شناسید که برای خودش یک پا اپیدمیولوژیست، ویروس‌شناس، آماردان و پیشگو نشده باشد؟ کدام دانشمند یا دکتری هست که توی دلش آرزو نکرده باشد معجزه‌ای رخ دهد؟ کدام کشیش -حداقل در خفا- به علم ایمان نیاورده است؟

ویروس همه‌چیز را از کار انداخته است. تلاش کشورها برای کنترل مهاجرت، زیست‌سنجی، نظارت دیجیتال و انواع و اقسام تحلیل داده را به تمسخر گرفته است. کاری‌ترین ضربه‌هایش را با اختلاف زیاد به ثروتمندترین و قدرتمندترین کشورهای جهان وارد کرده و ترمزِ موتور جهان را یک‌دفعه کشیده است. البته به صورت موقت، ولی آنقدری هست که به ما اجازه بدهد تا نگاهی به درون این موتور بیاندازیم، فکرهایمان را بکنیم و تصمیم بگیریم که می‌خواهیم تعمیرش کنیم یا بهتر است دنبال موتور بهتری بگردیم.

هر چه که هست، کروناویروس طوری جهان را متوقف کرده که هیچ چیز دیگری نمی‌توانست. ما هی به قبل و بعد ماجرا فکر می‌کنیم و منتظریم تا به وضع «عادی» برگردیم، تلاش می‌کنیم آینده را به گذشته‌مان بچسبانیم و نمی‌خواهیم این وقفه را باور کنیم. اما این وقفه رخ داده است. و در کوران این دورۀ یأس و اندوه، ما را فرا می‌خواند به اینکه دربارۀ این ماشین قیامتی که برای خودمان ساخته‌ایم فکر کنیم. هیچ چیز برای ما بدتر از برگشتن به وضع «عادی» نیست.

در طول تاریخ، پاندمی ها انسان‌ها را وادار کرده‌اند که از گذشته‌شان جدا شوند و دنیایی جدید را مجسم کنند. این یکی هم فرقی ندارد. ما در آستانه‌ ایستاده‌ایم، در دروازه‌ای که دو دنیا را از هم جدا می‌کند. می‌توانیم قدم به دنیای جدید بگذاریم، لاشۀ تعصب‌ها، نفرت‌ها، حرص‌ها، و ایده‌های مرده‌مان را دفن کنیم و رودخانه‌های سمی و آسمان‌های آلوده‌ را پشت سر بگذاریم. می‌توانیم سبک‌بار، بدون توشۀ اضافه قدم برداریم و آماده شویم تا دنیای دیگری را تجسم کنیم و برای آن مبارزه کنیم.
سوال اساسی این است؛ آیا می‌توانیم؟
  
تسهیلات مطلب
سایر مطالب این بخش سایر مطالب این بخش
نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ
ارسال به دوستان ارسال به دوستان


CAPTCHA
::
دفعات مشاهده: 213 بار   |   دفعات چاپ: 22 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر
پایگاه اطلاع رسانی دکتر رضا شجیع Dr. Reza Shajie Official Website
Persian site map - English site map - Created in 0.04 seconds with 42 queries by YEKTAWEB 4212