[صفحه اصلی ]   [ English ]  
:: صفحه اصلي :: درباره من :: عضویت در پایگاه :: تماس با ما ::
بخش‌های اصلی
صفحه اصلی::
درباره من::
یادداشت های من::
وب نوشت::
اخبار و اطلاع رسانی::
تالار افتخارات::
سوابق اجرایی::
پژوهش ها::
کتاب ها::
در رسانه ها::
نقد و معرفی کتاب::
گالری::
دانلود فایل::
بانک پاورپوینت::
کتاب الکترونیک::
فوتبال و جامعه::
ورزش و محیط زیست::
پیوندها::
ارتباط با من::
تسهیلات پایگاه::
عضویت در پایگاه::
::
جستجو در پایگاه

جستجوی پیشرفته
..
دریافت اطلاعات پایگاه
نشانی پست الکترونیک خود را برای دریافت اطلاعات و اخبار پایگاه، در کادر زیر وارد کنید.
..
:: هشدار به باشگاه زیرزمینی ::
 | تاریخ ارسال: 1399/8/29 | 
هشدار به باشگاه زیرزمینی

رضا شجیع

در سال ۱۸۱۸ کمتر کسی فکر می کرد اختراع سر ویلیام کابیت که برای تنبیه زندانیان اختراع شده بود (عکس بالا)، به نقطه آغاز جنبش تردمیل و به نوعی نقطه شروع توسعه باشگاه های خانگی تبدیل شود. موضوعی که با رشد و توسعه تفکر «ورزش یعنی درمان» در اواخر دهه ۸۰ و به لطف تلاش های گوستاو زندر متخصص سوییسی حرکت درمانی که شدیدا به تأثیر ماشین های ورزشی خانگی‌ بر درمان بیماران تأکید داشت به اوج رسید. در همین سال ها این اختراع گوستاو ارنست یعنی اولین نسل دوچرخه های ثابت امروزی (عکس پایین) بود که به لطف روش تمرینی جذابش یعنی «تمرینات اسبی در خانه» به شهرتی مثال زدنی دست یافت.



دومین تغییر پارادایم برای شکل گیری باشگاه های خانگی به دوران پس از جنگ جهانی دوم باز می گردد. دورانی که فرهنگ مصرف، تدریجا به فرهنگ غالب کشورهای توسعه یافته تبدیل می‌شد؛ در این دوران استفاده از تجهیزات فیزیوتراپی مثل کمربندهای ویبره برای لاغر شدن گسترش یافت و البته پس از مدتی به دلیلی فقدان فرهنگ استفاده و انتشار گزارش هایی مبنی بر سقط جنین و پارگی فتق ممنوع اعلام شد. طی سال های ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۵، در حالی که دو سوم شهروندان کشورهای توسعه یافته صاحب تلویزیون شده بودند، ظهور شوهای تلویزیونی با محتوای ورزش در خانه، نقطه عطف دیگری در جهت گسترش باشگاه های خانگی ایجاد کرد؛ جک لالان و شوی تلویزیونی اش در سال ۱۹۵۱ که تا پخش آخرین قسمتش در سال ۱۹۸۵ میلیون ها بیننده جذب کرده بود؛ به یکی از پرطرفدارترین برنامه های تاریخ تلویزیون تبدیل شد. در همین راستا؛ برنامه های تمرین در خانه با عنوان توتال جیم (عکس پایین) در سال ۱۹۸۶، از جمله اولین هایی بود که توسط شبکه خانگی‌ کیو وی سی منتشر شد و عمیقا بر بازار ورزش آن زمان تأثیر گذاشت.



امروزه در حالی که روند توسعه ورزش در خانه با تکنولوژی عجین شده است (عکس پایین)؛ شاهد ظهور باشگاه هایی تحت عنون «هوم جیم» هستیم که تماما به نیازهای ورزشی فرد پاسخ می دهند. دیگر‌ لازم نیست به باشگاه برویم و از روی اجبار به کسانی که نمی شناسیم سلام کنیم و یا موزیک نامأنوسمان را گوش کنیم. باشگاه خانگی یا هوم جیم طی ۱۰ سال اخیر به یکی از المان های زندگی لاکچری تبدیل شده و در مناطق بالای شهر توسعه یافته است که اگر کارکردش فعالیت بدنی ساکنین #خانه باشد، وجودشان جای شکر دارد، ولی باید اعتراف کرد که چنین نیست.



باشگاه های زیرزمینی زاییده باشگاه های خانگی‌ هستند که امروزه به محفلی برای تجربه روابط آزاد تبدیل شده اند. برای ورود به این باشگاه باید معرف داشت، نه تابلویی دارد و نه مجوزی، مکانی کوچک ولی شیک که در آن امکانات لازم برای تمرین همزمان دو تا سه نفر مهیاست. جوان خوش هیکلی که خود را مربی شخصی (پرسونال ترینر) معرفی می کند و اینکه یک تنه همه کاره باشگاه زیرزمینی است. احتمالا مدارکی خارجی از ناکجاآباد فلان موسسه خارجی به اصطلاح حرفه ای با برچسب دهان پرکن (بهترین بدنساز جهان) بر روی دیوار نصب کرده است. تمرین مختلط آزاد است و پرسونال ترینر ما با جدیت دختران عاشق ورزش را تمرین می دهد.

در مورد دلایل گرایش برخی ها به این باشگاه های زیرزمینی پژوهش و مطالعه مشخصی در دسترس نیست، و احتمالا خیلی از شما در دل خواهید گفت؛ «به تو چه؟». ماجرای حساسیت من نسبت به این باشگاه های زیرزمینی زمانی بیشتر شد که پیام های متعددی در مورد تعرض و آزار در این دسته از باشگاه ها دریافت کردم. و باز احتمالا خواهید گفت؛ زنان و دخترانی که به این دسته باشگاه ها می روند احتمالا عواقب احتمالی آن را نیز می دانند، که در این زمینه هم باید بگویم؛ اطمینان چندانی ندارم.

در گفتگو با یکی از این  پرسونال ترینرها با نکته جذابی مواجه شدم؛ او که به درآمد بالای این کسب و کار زیرزمینی بویژه در مناطق شمال شهر (حداقل ۱۷ میلیون تومان در ماه) اذعان داشت، معتقد بود تعداد شاگردانش دخترش به محض مواجهه با خبر ازدواجش حدود ۹۰ درصد کاهش یافت. این آمار را بگذارید در کنار آمار نسبت جنسیت که در مناطقی مثل شمال تهران؛ ۷ زن در مقابل ۱ مرد (در مناطقی مثل عسلویه این نسبت ۳۶ مرد به ۱ زن) است. طبیعی است که این فقدان تعادل جنسیتی به دنبال برقراری توازن در موقعیت های مختلف اجتماعی است و باشگاه های زیرزمینی از این قاعده طبیعی بیرون نیستند.

به طور کلی باشگاه های زیرزمینی که تعداد آنها به طور فزاینده ای رو به افزایش است، به مکان هایی برای تجربه روابط آزاد به بهانه ورزش تبدیل شده اند و تأثیر منفی آنها بر باشگاه های ورزشی مجوزدار نیز مشهود است. باشگاه هایی که نه هزینه های زیادی دارند، نه مالیات می دهند و نه مربیانش نیازمند مدارک معتبری هستند. البته یک حادثه کافی است که کل درآمد حاصله مربی خوش تیپ ما را به باد دهد. متأسفانه تعطیلی باشگاه ها طی ماه های اخیر به دلیل کرونا، میدان را برای جولان و درآمدزایی قابل توجه این دسته از باشگاه ها و همچنین بی انگیزگی مربیانی که به دنبال کسب درآمد از مسیرهای قانونی هستند فراهم نموده است.
  
تسهیلات مطلب
سایر مطالب این بخش سایر مطالب این بخش
نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ
ارسال به دوستان ارسال به دوستان


CAPTCHA
::
دفعات مشاهده: 39 بار   |   دفعات چاپ: 4 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر

پایگاه اطلاع رسانی دکتر رضا شجیع Dr. Reza Shajie Official Website
Persian site map - English site map - Created in 0.04 seconds with 40 queries by YEKTAWEB 4237