پایگاه اطلاع رسانی دکتر رضا شجیع- یادداشت های من
واکنشگری

حذف تصاویر و رنگ‌ها  | تاریخ ارسال: 1399/11/6 | 
واکنشگری

رضا شجیع
 


کندی ‌و هیلز در کتاب «ورزش، رسانه و جامعه» به یک نکته بسیار جذاب اشاره می کنند؛ نکته آنها این است:
تصور کنید در حال تماشای فوتبال بدون صدای گزارشگر هستید؛ چه اتفاقی می افتاد؟ پاسخ به این سوال از مهمترین فلسفه های وجودی گزارشگر پرده بر میدارد، شاید بگویید صدای گزارشگر، تماشای بازی فوتبال را برایمان جذاب تر می کند، ولی در واقع چنین نیست. آنها بر اساس پژوهشی دریافتند که صدای گزارشگر باعث می شود مخاطب کمتر خسته شود. بدین معنا که تماشاگران در نبود گزارشگر، انرژی بیشتری برای کنش تماشاگری صرف می کنند؛ چرا که باید خودشان سوژه ها، حوادث و اتفاقات روی صفحه تلویزیون که کم هم نیستند را جستجو کرده و پردازش کنند. اما ساده ترین کار گزارشگر این است که «توجه» تماشاگران را قرض گرفته و آن را به سمتی که خودش میخواهد و برایش جذاب است سوق دهد. به بیان ساده تر؛ تماشاگران انرژی کمتری‌ برای انتخاب سوژه های توجه صرف می کنند و این گزارشگر است که این وظیفه مهم را از طرف تماشاگران نمایندگی می کند.
«برنامه راهبردی» مشابه همین کارکرد گزارشگر را برای یک «مدیر» ایفا می کند. این روزها مدیران خسته ای را می بینم که در حال دویدن بر روی تردمیل هستند، با این تفاوت که جهت مسیرشان هم متمرکز نیست و بیشتر شبیه واکنشگرانی هستند که طوفان حوادث روزمره آنها را هر دم به یک سو می برد (البته می برد فقط ولی جلو نمی روند). به همین دلیل است که بر اساس یک یافته پژوهشی عجیب؛ نود درصد استراتژیهایشان روی کاغذ باقی مانده و اینکه در عمل به اهداف میان مدت و بلندمدت مدنظر خود نمی رسند (البته اگر چنین اهدافی داشته باشند) و به همین دلیل است که از فقدان دستاوردهای مشخص و عینی خسته شده و فکر می کنند تلاش هایشان بی نتیجه است و البته مردمی که فکر می کنند اینها مدیران بی کفایتی هستند؛ البته شاید باشند چون تلاشهایشان اثربخش نیست و مانند دوندگانی هستند که بر روی تردمیل در حال عرق ریزی هستند؛ بدون آنکه یک سانتیمتر خودشان و سازمانشان را به پیش ببرند.
نشانی مطلب در وبگاه پایگاه اطلاع رسانی دکتر رضا شجیع:
http://shajie.ir/find.php?item=1.83.992.fa
برگشت به اصل مطلب