[صفحه اصلی ]   [ English ]  
:: صفحه اصلي :: درباره من :: عضویت در پایگاه :: تماس با ما ::
بخش‌های اصلی
صفحه اصلی::
درباره من::
یادداشت های من::
وب نوشت::
اخبار و اطلاع رسانی::
تالار افتخارات::
سوابق اجرایی::
پژوهش ها::
کتاب ها::
در رسانه ها::
نقد و معرفی کتاب::
گالری::
دانلود فایل::
بانک پاورپوینت::
کتاب الکترونیک::
فوتبال و جامعه::
ورزش و محیط زیست::
پیوندها::
ارتباط با من::
تسهیلات پایگاه::
عضویت در پایگاه::
::
جستجو در پایگاه

جستجوی پیشرفته
..
دریافت اطلاعات پایگاه
نشانی پست الکترونیک خود را برای دریافت اطلاعات و اخبار پایگاه، در کادر زیر وارد کنید.
..
:: شعله های خشم نمادین ::
 | تاریخ ارسال: 1400/2/11 | 
شعله های خشم نمادین

رضا شجیع
 
در هنگ کنگ رسمی عجیب وجود دارد که طی آن، اسم کسی که در فرد احساس انزجار و‌ نفرت کرده را بر روی کاغذ می نویسند و پس از کوبیدن با کفش بر روی کاغذ، در نهایت آن را آتش می زنند. این گمان وجود دارد که کتک زدن و آتش زدن «نمادین» فردی که نامش روی کاغذ نوشته شده باعث آرامش خاطر می شود.

«حوزه عمومی» دارای یک ویژگی‌ بسیار بارز‌ است؛ اینکه پدیده های فرهنگی، اجتماعی و حتی اقتصادی که به حوزه عمومی وارد می شوند، چه بخواهند و چه نخواهند صاحب خوانشی سیاسی می شوند. در این بستر نمی شود چهره بود ولی تکلیف خود را با سپهر «بنویسید عمومی ولی بخوانید سیاسی» روشن نکرد. «سلام» هم که می کنید مخاطب سریعا از خود سوال می کند؛ منظورش چیست؟ و این سلام، چه خوانشی سیاسی به همراه دارد؟ و در نهایت بر اساس برداشتش از قدرت و دال های پنهان شده در زیرساخت ایدئولوژیک زبان، مختصات و جایگاه سیاسی چهره مورد نظر را در ذهنش مشخص می کند.

در حقیقت چهره (سلبریتی) مورد نظر‌ ما در جایگاهی قرار می گیرد که می‌تواند به نمادی از جریان قدرت تبدیل شود. اینجاست که حالا شما می توانید خشم خود را به جای تخلیه بر روی قدرت حاکمه، بر روی نمادش خالی کنید. در حقیقت می توانید به جای خودش، نمادش را به آتش بکشید.

فضای مجازی و شبکه های اجتماعی این فرصت را به ما داده اند که در یک لحظه، چهره (نماد) مورد نظر خود را پیدا کرده و طوفانی از «خشم نمادین» به راه بیاندازیم و در نهایت کمی آرام شویم. کامنت گذاری، آنفالو، فحاشی مجازی، استوری های اعتراضی، توییت های طنزآلود و ... اشکال نوینی از اعتراض و تخلیه خشم هستند که به وفور‌‌ مشاهده می شوند. تخلیه خشمی که برای ما زود، ولی برای کسی که مورد خشم واقع شده بسیار سنگین تمام می شود.

معتقدم کار به عنوان «چهره» در رسانه ملی، فرد را در موقعیت یک «نماد» قرار می دهد؛ یک اشتباه کافی است تا این «نماد» به سیبلی تمام عیار برای تخلیه خشم نمادین تبدیل شود. به مانند راه رفتن بر روی طناب است. ساده اندیشی است اگر فکر کنیم زندگی حرفه ای چهره تلویزیونی ربطی به زندگی شخصی اش ندارد! (که البته کاش نداشت)؛ در چنین اتمسفری اشتباه اول اشتباه آخر است و فرد خاطی در شعله های «خشم نمادین جمعی» خواهد سوخت. جایی که رسانه هم پشتش را خالی خواهد کرد؛ چراکه خوشحال است به جای خودش، یکی از صدها نمادش به یغما خواهد رفت. به همین سادگی!
  
تسهیلات مطلب
سایر مطالب این بخش سایر مطالب این بخش
نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ
ارسال به دوستان ارسال به دوستان


CAPTCHA
::
دفعات مشاهده: 243 بار   |   دفعات چاپ: 16 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر
پایگاه اطلاع رسانی دکتر رضا شجیع Dr. Reza Shajie Official Website
Persian site map - English site map - Created in 0.03 seconds with 40 queries by YEKTAWEB 4319