[صفحه اصلی ]   [ English ]  
:: صفحه اصلي :: درباره من :: عضویت در پایگاه :: تماس با ما ::
بخش‌های اصلی
صفحه اصلی::
درباره من::
یادداشت های من::
وب نوشت::
اخبار و اطلاع رسانی::
تالار افتخارات::
سوابق اجرایی::
پژوهش ها::
کتاب ها::
در رسانه ها::
نقد و معرفی کتاب::
گالری::
دانلود فایل::
بانک پاورپوینت::
کتاب الکترونیک::
فوتبال و جامعه::
ورزش و محیط زیست::
پیوندها::
ارتباط با من::
تسهیلات پایگاه::
عضویت در پایگاه::
::
جستجو در پایگاه

جستجوی پیشرفته
..
دریافت اطلاعات پایگاه
نشانی پست الکترونیک خود را برای دریافت اطلاعات و اخبار پایگاه، در کادر زیر وارد کنید.
..
:: آیا دانشگاهیان در مارپیچ سکوت گرفتار شده اند؟ ::
نقد اندیشه ها در ورزش ایران (2)
آیا دانشگاهیان در مارپیچ سکوت گرفتار شده اند؟

دکتر رضا شجیع

«مارپیچ سکوت» نظریه الیزابت نوئل نئومان است. این نظریه به این معناست که در خصوص یک موضوع مناقشه انگیز، افراد درباره توزیع افکار عمومی حدس هایی می زنند. آن ها سعی می کنند دریابند که آیا در اکثریت قرار دارند یا در اقلیت؛ و سپس می کوشند تعیین کنند که آیا تغییر افکار عمومی در جهت موافقت با آن هاست یا خیر.
به باور نئومان، اگر آن ها احساس کنند در اقلیت قرار دارند یا تغییر افکار عمومی در جهت فاصله گرفتن از آن هاست، ترجیح می دهند سکوت اختیار کنند. هر چقدر اقلیت بیشتر سکوت کنند، مردم احساس می کنند که دیدگاه خاص و متفاوتی ارائه نشده است.
در ورزش ایران، رسانه های جمعی افکاری را برای مخاطب می سازند که در آن همه چیز در «مسابقه» خلاصه شده و شهرت و تقابل به عنوان ارزش های محوری رسانه، ذائقه و فکر مخاطب را شکل می دهند. در چنین فضایی، توجه به ارزش های اصیل ورزش نظیر سلامتی و تندرستی جای خود را به شهرت و سرگرمی می دهد و مخاطب ورزش دوست را به جای اینکه ورزشکار کند به تماشاگر ساکن ورزش تبدیل می کند. نکته دیگر اینکه جریان ریشه دار فساد، از طریق پول، رسانه و چهره، روایتی را خلق می کند که ناگزیر افکار عمومی را به مسیر مد نظر خود سوق می دهد. جذابیت های ناشی از تضاد و شهرت رسانه ای به جذب مخاطب حداکثری منجر می شود. در اینجا فراگرد مارپیچ سکوت آغاز می شود. گروه حداکثری چون خود را مسلط می یابند تمایلشان به سخن گفتن افزایش می‌یابد و در مقابل تعداد افرادی که معترض به وضعیت موجود هستند رو به کاهش می‌گذارد. نتیجه آنکه فکر پایه‌ریزی شده غالب و شایع می شود.
رسانه ملی در ایران، به دلیل برخورداری از سه ویژگی، انحصار، تراکم و همه جایی بودن، این قدرت را دارد که روزنامه ها و مجلات را تحت تأثیر قرار داده و آن ها را با خود هم صدا کند. موضوعی که با تلاش برخی برنامه های تلویزیونی برای جذب حداکثری مخاطب همراه شده و شرایط را برای سخن گفتن گروه اقلیت سخت و سخت تر می کند. قضیه زمانی بغرنج تر می شود که رسانه ها در انحصار گروهی خاص قرار گرفته و آن ها برای تضمین منافع خود، واقعیت ها و نحوه انعکاس آن را دستکاری کنند. در این حالت به دلیل اتفاق نظر ایجاد شده میان رسانه های مختلف، افکار عمومی همان طور شکل می گیرد که صاحبان آن رسانه ها مد نظر دارند.
بی دلیل نیست که برخی برنامه های تلویزیونی در برهه هایی از زمان به کدخداهای ورزش ایران تبدیل شده و کسانی که از انزوا می ترسند را به جمع حامیان و اقلیت را به سکوت دعوت می کنند. در نهایت این سکوت به معنای تأیید نظر مقابل قلمداد شده و تأیید می شود. اما نکته مهمی که در اینجا وجود دارد این است که بر اساس دیدگاه لاسورسا؛ شغل و تحصیلات جزء عواملی هستند که می توانند تاثیرات مارپیچ سکوت را تا حدی خنثی کنند و برای افراد تحصیل کرده این امکان وجود دارد که با مارپیچ سکوت مبارزه کرده و اثر آن را خنثی کنند. این همان تعارضی است که در ورزش ایران مشهود است. متخصصین علوم ورزشی به عنوان روشنفکران جامعه ورزش در برابر شرایط حاکم بر ورزش ایران سکوت اختیار کرده اند. سکوت آن ها می تواند به سه دلیل عمده باشد؛ یا از وضعیت موجود ورزش ایران راضی هستند، یا در مارپیچ سکوت گرفتار شده اند و یا رسانه ای برای سخن گفتن و بیان اندیشه های خود نمی یابند.
به هر ترتیب جای تعجب نیست که تداوم این وضعیت، شرایط را برای تشدید مارپیچ سکوت فراهم نموده است. موضوعی که نباید فراموش کرد این است که تداوم سیاست های اصلاحی و ضد فساد در حوزه های مختلف ورزش، نیازمند حمایت دانشگاهیان و مبارزه با مارپیچ سکوت است و اینکه سکوت دانشگاهیان ممکن است برای مردم به منزله مهر تأیید آن ها مبنی بر تداوم وضع موجود قلمداد شود.
شبکه های اجتماعی و کلاس های درس، بهترین فرصت های در دسترس جهت بیان و تحلیل واقعیت های ورزش ایران هستند. و اینکه «تحلیل» علمی و منطقی واقعیت ها، مهمترین راهکاری است که می تواند اندیشه ها را از دریایی به عمق یک سانتیمتر جدا کرده و به عمق حقایق رهنمون سازد. فراموش نکنیم؛ تفنگ های پر برای شلیک به مغزهای پر ساخته شده اند؛ و مغزهای خالی برای پر کردن این تفنگ ها!!!!
  
تسهیلات مطلب
سایر مطالب این بخش سایر مطالب این بخش
نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ
ارسال به دوستان ارسال به دوستان


CAPTCHA
::
دفعات مشاهده: 3533 بار   |   دفعات چاپ: 494 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 2 بار   |   4 نظر

نظرات کاربران
نظر ارسال شده توسط homa_solouki در تاریخ 1394/5/13
به قولِ آناتول فرانس: "حتی اگر 50 میلیون نفر هم به یک چیزِ احمقانه اعتقاد داشته باشند، آن چیز همچنان یک چیز احمقانه است". حالا وقتی که جزو اون 50 میلیون نفر نباشی و جرأت کنی که ابرازِ عقیده کنی، این یعنی واردِ مارپیچِ سکوت نشده ای; اما به مرورِ زمان و طبقِ همین نظریۀ مارپیچ سکوت، جمعیتِ توده ای کاری میکنند که به یک انسانِ منزوی تبدیل شده و از ترسِ طرد شدنِ بیشتر توسطِ آنها، دیگر به بیانِ عقاید و نظریاتِ خود نپردازی.به نظر من در چنین شرایط و موقعیتی، مخصوصا وقتی کسی نقش استادِدانشگاه را ایفا میکند، میانه رو بودن بهتر است ازاینکه یا کاملا سکوت کنی و یا به اصطلاح بزنی به سیمِ آخر و با خود بگویی:
بعد از این با بی کسی خو میکنم _ هر چه در دل داشتم، رو میکنم ...
چون در هر دو حالت به نتیجۀ خوبی دست نخواهی یافت.
در نتیجه، شاید گاهی بهتر باشد که دانشگاهیان به صورتِ خودخواسته و آگاه واردِ این مارپیچ شوند تا در دراز مدت نتایج آن را ببینند ....
نظر ارسال شده توسط حسین پارسی در تاریخ 1394/5/6
به نظر من شاید از این نظر که در دانشگاه های ما دانشجویان فقط تیوری میاموزند و نه عملی, و از سوی دیگر همگان بی سوادی برخی از تحصیل کرده هایمان را گردن دیگران میندازند, می تونند نمود کاملی از مارپیچ سکوت و همه گیر شدن آن در دانشگاه ها باشد.
نظر ارسال شده توسط سلیمان آبادی در تاریخ 1394/5/6
به قول یکی از اساتید که میگفتند رسانه شیطان است،باورش در ابتدا سخت بود ولی بعد از کمی تامل متوجه شدم که رسانه شیطان است،رسانه بر تفکر افراد نفوذ کرده و انها را به همان جهتی که خود میخواهد سوق میدهد،اینکه افراد عادی جامعه اسیر خواسته ی رسانه شده شاید خیلی تعجب برانگیز نباشه ولی اینکه جامعه دانشگاهی چرا سکوت کرده تعجب برانگیزه،شاید جامعه ی دانشگاهی تاثیر رسانه رو بر تفکر افراد نادیده گرفته باشد ؟؟؟؟
نظر ارسال شده توسط مریم خیرالدین در تاریخ 1394/5/6
الان شرایط و طرز رفتار اکثریت گروههای مختلف در جامعه طوری شده ، که افراد خواهی نخواهی گرفتار مارپیچ سکوت میشوند .حالا یا به اقتضای مصالحه کاریشون یا جبهه گیری های گروهی یا باند بازی توی ارگانها و ادارات توی این شرایط فرسایشی گرفتار می شوند تنها مختص دانشگاهیان نیست.
پایگاه اطلاع رسانی دکتر رضا شجیع Dr. Reza Shajie Official Website
Persian site map - English site map - Created in 0.03 seconds with 40 queries by YEKTAWEB 4331